من و جاده ..

دلتنگی

divaneyejade — Sat, 10 Oct 2009 11:34:33 GMT

هوای جاده دارم ،

جاده ای که به جستجو برای اولین بار جاری بشم تو رگهاش

عطش

divaneyejade — Thu, 09 Jul 2009 09:00:12 GMT

بر خاکسترم ببار باران

divaneyejade — Fri, 19 Jun 2009 17:43:18 GMT

بزن باران ولی خاموشم مکن ،

بزن باران که سالهاست از هر چتری که از تو جدایم کند بیزارم ،

ببار که به جان آمده ام از بی تویی ،

شعله هایم افراشته تر از آنند که قطره های عاصی ات را یارای فرونشاندنشان باشد سوختن ِ جان ام را ،

بزن باران و نمان از دمی باریدن،

که اکنون فرصت ِ آسودن نیست !

این آلودگی را یارای زدودن ات نیست از رخسار ِ خاکستری این دیار اما ...

اما تو نمان باران ،

ببار ،

شاید روزی بهاری دیگرگونه که تا هنوز انتظارش را می کشیم از راه رسید و بی خبر بی تو ماند ،

بی باران نماند خدای ناکرده بهار ِ دیگری که چشم به راه ِ روزی رسیدن اش هستیم ،

بهاری بی خون ،

بهاری بی خاکستر ،

بهاری به رنگ ِ خدا ،

به " رنگ ِ واقعیه خدا "

یا به رنگ ِ

"خدایی واقعی "

--------------------------------------------------------------------------

بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

بزن باران که به چشمان یاران
جهان تاریک و دریا واژگون است

بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند

بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند

بزن باران به نام هرچه خوبیست
به زیر آوار گاه پایکوبیست

مزار تشنه جویباران پر از سنگ
بزن باران که وقت لای روبیست

بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

بزن باران و شادی بخش جان را
بباران شوق و شیرین کن زمان را

به بام غرقه در خون دیارم
به پا کن پرچم رنگین کمان را

بزن باران که بیصبرند یاران
نمان خاموش! گریان شو! بباران!

بزن باران بشوی آلودگی را
ز دامان بلند روزگاران
----------------------------------------------------------

هر چند این روزها به همان تلخی که در کام ِماست ،

روز های لبخند و شادی و " جشن و سرور ِ " شماست !

اما جهان ِهستی شاهد است ،

شما همگی روزی جوابگو خواهید بود ،

لاف ِ بهشت و جهنم نیست !

در همین دنیا ،

در برابر ِ همین مردم ،

که چندین و چند لبخند را،

به چه بهایی ناچیز و به خون خاموش کردید و رنگ ِ مرگ بر چهره هاشان ریختید

و خود ماندید و با افتخار بر جسد هاشان خندیدید

و تا هنوز دوران ِ خنده هاتان تمام نخواهد شد ،

که گمان می برید خون بهار را می توان از رخساره ی دیوار زدود ؟!!!

بهاری ساختید خجل از روی هرچه زمستان است!

شرم بادا ، شرم

روزای روشن ..

divaneyejade — Fri, 23 Jan 2009 15:32:18 GMT

در زمان ِ جنگ ِ ایران و عراق،

پیرزنی بادام به جبهه می فرستاد و گوشه هر کدام را می کند و مزه می کرد و داخل ظرف بسته بندی نامه ای برای رزمندگان می نوشت که :

" عزیزانم اگر می بینید گوشه این ها کمی پریده بخاطر این بود که نمی خواستم کام شما ناخواسته تلخ گردد.. "
و همین چند روز ِ پیش ،

پیرزنی تکیده قامت و خسته چهره ، وقتی پرسیدم ازش که برای اطلاع از واریز شدن ِ مبلغ ِ ناچیز ِ وام ِ " ضروری " !!! که قراره به قید ِ قرعه !!! بهشون تعلق بگیره ، یه شماره تماس ثابت و یه شماره همراه بهم بده که ثبت کنم جواب داد:

پسرم نمیشه نگم؟

آخه بچه هام بی خبر از من میرن حقوقم رو می گیرند و ..

این وام رو می خوام واسه خودم که به چند تا از زخمام بزنم اش ..

" البته اینها رو به ترکی گفت .. "

با بغضی که تمامی وجودم رو داشت می فشرد شماره همینجا رو وارد کردم و همراه ِ خودم رو ..

------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ . ن : بهمن ماه بیا زودی بگذر که اسفند با کلی اتفاق ِ قشنگ قشنگ و نورداشتنی از راه برسه ..

سیب ِ گلاب ..

divaneyejade — Thu, 15 Jan 2009 18:33:18 GMT

سقف خونم طلای ناب
زیر پاهام حصیر سرد
تو دست من سیب گلاب
اما دلم پره ز درد ..

اگه امروز این ترانه توی ذهنم نمی دوید،

معلوم نبود که کی دوباره سر از اینجا در می آوردم من ..

دلم تنگ شده بود واسه زمزمه کردنش..

-------------------------------------------------

کودک انگشت ِ تعجب به دهان از خدا پرسید :

خدای جونم مگه همینجوری نیست که بابام می گفتش که آدما وقتی می میرن که مثل ِ بابابزرگ دیگه نتونن خودشون تنها تنهایی و بدون ِ اون چوبی که دست می گیرن راه برن و بدون ِ عینکی که می زنن ببینن و ..

یا وقتی که کارای بدی کرده باشن و آقا پلیسا مث ِ تو فيلما با گوله وقت ِ فرار کردنی کشته باشنشون؟

یا ..

کودک داشت می پرسید و می پرسید و می پرسید ..

و خدا ساکت بود ..

و کودک ادامه داد :

پس چرا این بچه هایی که باباییم نمی زاره تو تلوزیون ببینم مرده شدنشونو ،

هی همه اش مردن آخه؟

خدای جونم یعنی ممکنه منم به این زودیا بمیرم؟!!!

و سکوت خداوند همچنان ..

و آنسوتر ..

دختر بچه ای از مادر اینگونه بازخواست می کند ..

چرا خدا نمی گذاره من هم بمیرم مامان؟!!

دلم تنگ شده برای هانیه ..

اگه الان مرده بودم داشتیم با هم لی لی بازی می کردیم ..

------------------------------------------------------------------

دانسته می پرسمت چه می شود کرد؟

و دانسته تر بر سوالم پای می فشارم..

انگار دنبال ِ روزنی می گردم تا نفسی را که ماه هاست فرو برده ام بیرون دهم بلاخره

از قاب ِ سینه ام..

تا کمکم کنی شاید خفه نشوم ..

و تو می گویی " هیچ "

نه،

اشتباه کردم،

می گویی " دعا " ..

جایی کودکان عجیب ترسیده اند..

جایی کودکان خیلی زود دارند باز می گردند سمت ِ فرشته های نگاهبانشان ..

چه فرقی می کند؟

بچه ، بچه است فرقی نمی کند،

نه رنگ و نه نژاد و زبان و نه هیچ ..

به فریاد برس خدا ..

کران کران آتش گرفته دارد می سوزد جای جای زمین ات ..

-------------------------------------------------------------------

امروز جایی خواندم که نقل کرده بود از امام خمینی که از ابن ِ سینا نقل کرده بود که از گاو باید بر حذر بود و دوری جست، چون که شاخ دارد و عقل ندارد .. و در ادامه گفته که از آمریکا هم که زور دارد و عقل ندارد نیز باید دوری جست ..

--------------------------------------

دلم هنوز سفر می خواد،

هنوز سفر می خواد دلم،

شده پای پیاده ..

" بيگانه مگوييد مرا زين كويم
در شهر شما خانه خود مي جويم .. "

---------------------------------------

پانوشت نداریم زور که نیست، اما بعدن نوشت چرا،

بعدن نوشت : حسین ابلیس آهنگ ِ بسیار بسیار جدیدی خوانده اند به نام ِ " حسرت " که از یک جایی بلاخره می توانید بارگزاری یا همان دانلود نموده و به گوش ِ جان نیوش کنید ..

این راهی که می رویم از ترکستان گذشت..

مقصد ِ بعدی کجاست؟

شب ِِ میلاد ِ تن ِ تو ..

divaneyejade — Wed, 10 Dec 2008 20:28:18 GMT

برای تویی که همواره در میان ِ خود و من ،

میان ِ خود و ما،

خود و دوست،

که هرچه داریو داریم از اوست،

در ستیزی..

برای چون تویی نوشتن ساده است،

واژه ها را بیش از این به بازی نمی گیرم،

حرف ها خسته اند و شب به میانه ی خویش نزدیک..

و یادها دارند جان می گیرند در من شب که به نیمه اش نزدیک می شود..

رفیق ِ جانانه ام..

یار ِ روزهای نبرد ِ با تقدیر و شبهای ستیزه با تردیدم..

بسیار یادم داده ای و بسیار فرو نشانده ای گاه ِ سوختنهای بی مهابا آتشم را..

خرمنها رهانده ای از بادهایی که شعله به جان ِ گندم های رسیده ام می زدند..

و امشب تک و تنها..

نه،

که در آستان ِ " دوست "،

جشن گرفته ایم شب ِ میلاد ِ چون تویی را،

یاد مرور می کنیم با هم..

دوست نشسته است آلبوم ِ سالهای دیرین گسترده به پیش ِ رو ..

من روی زمین دستهایم را روی زانوی دوست زیر ِ چانه ام حلقه زده ام و او ورق میزند و من..

من تماشا می کنم..

و گاه چشم می بندم و طعم ِ آشنای تماس ِ نخستین حلقه های زنجیر ِ عزای حسینت را به روی دوشم مزه مزه می کنم..

زنجیر زنجیر ِ تو بود و پیراهن پیراهن ِ تو..

مثل ِ پیرمردها باز دارم قصه ی تکراری زمزمه می کنم، مرا ببخش..

اما هزار بار هم که بگویم بغض می گیردم دست ِ خودم نیست..

آری،

زنجیر زنجیر ِ تو بود و پیراهن نیز پیراهن ِ تو..

پس من چه کاره بودم؟!!!

من تو شده بودم یا تو در من متجلی؟!

نمیدانم..

تازه چه فرقی می کرد؟

در لحظه با خود یگانه ام کردی ،

فرصت تصمیم و تامل را ربودی ازم،

درک ِ حادثه ی آن شب و حال ِ شبهای در پی اش از عهده ی واژه های خسته ی بی خوابم خارج است..

دوست می گویدم خموش..

می گویدم اینجا به بعدش حرف های ناگفتنی ست..

می گوید می دانی..

می گوید می خوانی..

و من و دوست،

امشب یاد مرور می کنیم..

دوست آلبوم ورق می زند و من..

من بغض کرده ام و از پشت ِ پرده ای لرزان به رنگ ِ " دریا " دارم عکس می بینم..

کوه بالا میروم و دره فرو..

دریا زندگی می کنم و با دود شکلهای عزیز می سازم..

از دوست با تو می گویم و ..

دارم یاد گوش می کنم..

یاد ِ اذان زندگی می کنم در سحر ِ زود ِ امام زاده..

ترانه سر می دهم رها..

سفر می روم..

نرسیده از سفر باز می گردم..

جاده می نوشم،

نور می جویم..

و و و ..

امشب ،

شب ِ عجیب عزیزیست..

برادر جان شب ِ میلاد ِ جان ات مبارک..

پ . ن : جایمان خالی امروز در جشنی که می دانم میزبان ِ یگانه اش تنهایی ات را چنانی پر خواهد کرد که هیچ جایی نخواهد ماند که خالی ما باشد ..

یه روزی از همین روزا.. نمیدونمام تموم میشه..

divaneyejade — Tue, 28 Oct 2008 15:28:18 GMT

- سلام امیر جاده ها

- سلام..

- امیر جاده ها چرا دیگه راهی جاده نمیشی؟

حواست به خودت هست؟

میدونی چند وقته از آخرین جاده ای که درش پا گذاشتی داره میگذره؟

- آره..از جاده و راهی شدن نگو.. حق با توست.. مدتهاست ، مدتهاست..

- پس چرا نمی نویسی؟

چرا چیزی نمیگی؟

چرا راه نمی افتی..

- من که راهی ام که..

خوابهای هر شبم گواهه..

چن شب پیش اون حجم ِ سبز ِ هوا..

یا همین دیشب،

که راهی سمت ِ حرم امام رضا بودم با دوچرخه،

کوله بارم سبک بود،

امیدم هم همرام بود،

با چه انرژی و شوقی داشتم پدال می زدم..

- آره ،داشتم می دیدم..

حواسم بود بهت،

قلبت خیلی بی تاب بود دیشب!

چی شده بود؟

اینهمه شتاب زده تو تپیدن؟!

اینهمه تعجیل برای رسیدن؟!

- نمیدونم!

یعنی.. یعنی ..

- میدونم میدونم..

نمی خواد چیزی بگی..

مدتیه شب که میشه راهی میشی..

دلت می گیره و بغضت می شه با هر نمیدونم گفتنت..

مدتهاست که با روشن شدن ِ چراغهای نفتیه که راه می افتی..

مدتهاست که برای نورها دنبال بهانه می گردی و هر نوری رو نمی پسندی..

سختگیر شدی اینروزها..

- نه نه نه..

سهل و ساده انگارم، اشتباه نکن..

عاشق ِ شکلهایی ام که نور چراغ ِ نفتی رو سقف و دیوار می سازه و با هر نسیم کوچیکی تو اتاق به رقص درمیاد..

کلی حرف دارم واسه گفتن با تو ..

وقتی ازم می پرسی راحت تر جواب می دم..

چقدر خوبه که تو می دونی که چی ازم بپرسی..

چقدر خوبه که تو خیلی چیزها می دونی..

راستی امشب مسافرم..

دارم می رم زیارت..

- میدونستم،

بهم گفته بودیا، یادت نمیاد؟!

- آره آره، حق با توست..

قول میدی وقتی برگشتم باز باهام حرف بزنی؟

یعنی به حرفم بگیری؟

سوال پیچم کنی؟

- من که همیشه اینجام که،

همیشه هم خواستم باهات حرف بزنم اما تو..

با این حال باشه،تو دوست داری قول می دم،

قول ِ قول..

به شرطی که تو هم ازم بپرسی!

- من هم از تو بپرسم؟!

آره،اونطورا هم نیست که تو فکر می کنی!

من هم همه چیز رو نمیدونم،

ازم بپرس!

- از تو ..

از من از خودم بپرس..

اما چقده خوبه که تو هستی،

بمون برام تا همیشه..

خیلی خوبم وقتی هستی..

- سفرت به سلامت امیر ِ جاده ها..

از خدا می خوام زیارتت قبول باشه..

تو هم بخواه امیر..

از دل و جونت بخواه از خدا ..

- چشم..

اصلن هرچی تو بگی..

کجایی؟

کجا رفتی؟

لااقل بگو چی صدات کنم؟!

تو همینجایی همیشه..

ببخش باز یادم رفته بود..

چه فرقی می کنه چی باشه اسمت..

ممنونم ازت واسه همه چیز..

چقدر سبکبارم حالا..

می دونی که..

قرآن شنیدنم میاد و اذان هنوز داره می خونه تو گوشم..

برکت ِ دوست..

divaneyejade — Wed, 03 Sep 2008 12:46:18 GMT

رزوها از پس هم با شتاب می گذرند و هیچ منتظر ما نمی مانند تا خود را به آنها برسانیم.

ماه ها می آیند سالها نیز می گذرند و تنها یادها بر جای می مانند..

چونان گرد و غبار ِ شسته و ناچیزی که از پس ِ بارانهای سیل آسا و مهیب بر جای می ماند از تل ِ خاکی انبوه..

یادها می مانند و یادها..

و رویاهای روشن از این پس می آغازند و طراوت و تازگی دیدارها را در مرز ِ بیداری و خوابی که نه خواب است باید جست..

جان تازه می شود و تا کجا ها که به پرواز در نمی آید گاه ِ آن رویاهای بیدار..

و تویی که درخت های حیاط ِ پدری را برای ریختن ِ برگهای زرد ِ پاییزی اش می تکاندی،

دیگر کسی نیست که برگهای ریخته را جارو کند،

حیاط پر شده از برگهای زرد ِ انباشته روی هم،

آری ، پاییز نیامده و نرسیده دارد غوغا می کند در حیاط ِ خانه مان..

----------------------------------------------------------------------

برادر ِ کوچکم،

امید ِ دل ِ من،

امید ِ جان ِ من،

امید ِ دل و جانم،

قبول شد دانشگاه و باید آروم آروم راهی اش کنم و برای جدا شدن ازش تمرین کنم،

هر چند دور نیست،

اما..

می گیرد دلم،

خانه خالی می شود باز،

یاد ِ آن صبحی افتادم که بابایی از ساعت ِ ۴و ۵ رفته بود توی صف ِ روزنامه که خبر و نتیجه کنکور من رو بگیره،

سال ۷۶ بود،

۱۱ سال گذشته و حالا..

امید که قبول شد تازه دونستم که بابایی چه حس و حالی داشته اون لحظه.

همیشه از تنها گذاشتن اش و رفتن به دانشگاه احساس ِ بدی بهم دست می داد و دوست داشتم که همیشه کنارش باشم وعصای دست اش و کمک اش..

اما نمی شد،

نمیگذاشت،

می گفت که من بهت افتخار می کنم..

حالا من به امیدم افتخار می کنم،

تنها می شم،

اما..

بلافاصله بغضم رو برداشتم و اومدم سراغ ِ تو..

دارم بزرگ می شم،

دارم به درک ِ خیلی چیزها می رسم،

احساسهایی ناب از جنس ِ بی مثل و مانند ِ " پدر " بودن.

کاش خداوند لیاقت و توانایی اش رو بهم عطا کنه..

-------------------------------------------------------------

ماه رمضان رسید از راه،

گرسنگی کشیدن های تن و و سر ِ افطار به حد ِ انفجار رسیدن ها و ریخت و پاش ها و اسراف ها هم شروع شده،

امروز داشتم به طولانی تر شدن ِ صفهای شیر و سبزی نگاه می کردم.

مردم گویی حریص تر ِ خوردن می شوند در این ماه ِ عزیز،

جان ِ گرسنه و روح ِ تشنه مان که مدام بر تشنگی و گرسنگی اش افزوده می شود چه؟!

قرآنی که بر لب ِ طاقچه چون یازده ماه ِ پیش دارد خاک می خورد چه؟!

به قول ِ یک دوست استارتی به موتور ِ خاک خورده خودمون بزنیم و اگر نشد تقه ای هولی چیزی..

" هرگز به (حقيقت) نيكوكارى نمى‏رسيد مگر اينكه از آنچه دوست مى‏داريد،

(در راه خدا) انفاق كنيد؛

و آنچه انفاق مى‏كنيد، خداوند از آن آگاه است. "

" آیه ۹۲ سوره آل عمران "

به درک ِ لذت ِ نهفته در بخشش برسیم کاش..

----------------------------------------------------------------------------------------------------

شاخه ی نیلوفرانه ام این روزها دارد هی قد می کشد و قد می کشد،

دارد می رود و می پیچد و دردهایم را دارد می برد با خود تا شکوفه دهد در پای جان ِ دوست،

غروب ها با هر اذان بند بند ِ وجودم از هم دریده می شه و باز تا تنیده شدنی دوباره،

تکه تکه ی وجودم بر هزاران جای بی جا پراکنده ست..

شبها تا سحر از راهی دور برسد،

هر تکه ام در گوشه ای فریاد ِ رسیدن سر می دهد و جان به هزاران راه ِ نرفته پای می نهد تا صبح بدمد.

-----------------------------------------------------------------------------------

با دوست یگانه هم که باشی و جز او نباشی باز دلیل نمی شود که خداوند تو را و او را به آزمودن های سخت محک نزند..

امتحان که تمام شد،

سربلند که بیرون که آمدی،

از جوابهای نادرست و نمره های منفی که چیز یاد گرفتی،

اوراق رو به آب و آتش بسپار و خود باز از دوباره راهی شو،

تا آزموده شدنی دوباره،

و شکر یادت نرود،

یادم نرود..

که لایق ِ به امتحان کشیده شدن بوده ایم،

که در زمره ی رها شدگان به حال ِ خود نبوده ایم..

------------------------------------------------------

پ . ن ۱: کی برآید سفر جانا؟

در ضمن باز کن اون اخمهات رو داری می ری،

نیگاه کن تو رو به خدا قیافه اش رو،

لب و لوچه آویزونشو ببین،

بخند بینم،

یه کوچولو...

آهان حالا شد،

پ.ن۲: دلم سفر ِ دریایی می خواد..

یادها و دریای نزدیک..

divaneyejade — Thu, 14 Aug 2008 13:28:18 GMT

--------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------

مرگ پایان ِ کبوتر نیست..

divaneyejade — Sat, 26 Jul 2008 15:35:18 GMT

یادت هست که پرسیده بودی " تا طلوع انگور چند ساعت راه است؟ "

و گفته بودی " چند روزی بیشتر باقی نیست ... "

و اینکه :

و چه کسی میداند در شب های ما چه میگذرد شاخه نبات ..

از پس دیروز و امروز ناگهان فردا رسید شاخه نبات ..

امروز شکوفه های گیلاس را دیدم ...

از میان قاب دوری پرنده ای پر کشید و رفت ..

مادرم در خواب است ..

حریم آبی افسانه ها در امان نیست شاخه نبات ..

ساقی جامی دیگر ..

شوری دیگر شاخه نبات ...

از وبلاگ نوا

-----------------------------------------------------

به راستی هیچ کسی نمی داند که در شبهای تو چه می گذرد شاخه نبات..

گفتی مادر سفر رفت..

پر کشید،

رها شد..

آری جز این نیست،

و اینجا..

تویی که " حضور " داری،

" پدر " هست،

" برادر " ها در رکاب ِ تو اند،

آنهمه یاد ِ عزیز هست،

یاد هست و یاد هست و یاد..

خواهرم،

عزیز ِ جان ِ برادر،

جان در جانمان نیست جان ِ برادر..

بگذار سکوت کنم..

چه سنت ِ پسندیده ایست سکوت گاه ِ این رفتن های عزیز..

نوای نای برادر،

نوای خسته جانم،

سکوت می کنم و به کاغذهای سپید پناه می برم..

و انگار که هرگز،

از هیچ یک برادر ها،

تسلیتی نخواهی شنید..

که پرواز و رهایی را تسلیت نشاید.