برای تویی که همواره در میان ِ خود و من ،

میان ِ خود و ما،

خود و دوست،

که هرچه داریو داریم از اوست،

در ستیزی..

برای چون تویی نوشتن ساده  است،

واژه ها را بیش از این به بازی نمی گیرم،

حرف ها خسته اند و شب به میانه ی خویش نزدیک..

و یادها دارند جان می گیرند در من شب که به نیمه اش نزدیک می شود..

رفیق ِ جانانه ام..

یار ِ روزهای نبرد ِ با تقدیر و شبهای ستیزه با تردیدم..

بسیار یادم داده ای و بسیار فرو نشانده ای گاه ِ سوختنهای بی مهابا آتشم را..

خرمنها رهانده ای از بادهایی که شعله به جان ِ گندم های رسیده ام می زدند..

و امشب تک و تنها..

نه،

که در آستان ِ " دوست "،

جشن گرفته ایم شب ِ میلاد ِ چون تویی را،

یاد مرور می کنیم با هم..

دوست نشسته است آلبوم ِ سالهای دیرین گسترده به پیش ِ رو ..

من روی زمین دستهایم را روی زانوی دوست زیر ِ چانه ام حلقه زده ام و او ورق میزند و من..

من تماشا می کنم..

و گاه چشم می بندم و طعم ِ آشنای تماس ِ نخستین حلقه های زنجیر ِ عزای حسینت را به روی دوشم مزه مزه می کنم..

زنجیر زنجیر ِ تو بود و پیراهن پیراهن ِ تو..

مثل ِ پیرمردها باز دارم قصه ی تکراری زمزمه می کنم، مرا ببخش..

اما هزار بار هم که بگویم بغض می گیردم دست  ِ خودم نیست..

آری،

زنجیر زنجیر ِ تو بود و پیراهن نیز پیراهن ِ تو..

پس من چه کاره بودم؟!!!

من تو شده بودم یا تو در من متجلی؟!

نمیدانم..

تازه چه فرقی می کرد؟

در لحظه با خود یگانه ام کردی ،

فرصت تصمیم و تامل را ربودی ازم،

درک ِ حادثه ی آن شب و حال ِ شبهای در پی اش از عهده ی واژه های خسته ی بی خوابم خارج است..

دوست می گویدم خموش..

می گویدم اینجا به بعدش حرف های ناگفتنی ست..

می گوید می دانی..

می گوید می خوانی..

و من و دوست،

امشب یاد مرور می کنیم..

دوست آلبوم ورق می زند و من..

من بغض کرده ام و از پشت ِ پرده ای لرزان به رنگ ِ " دریا " دارم عکس می بینم..

کوه بالا میروم و دره فرو..

دریا زندگی می کنم و با دود شکلهای عزیز می سازم..

از دوست با تو می گویم و ..

دارم یاد گوش می کنم..

یاد ِ اذان زندگی می کنم در سحر ِ زود ِ امام زاده..

ترانه سر می دهم رها..

سفر می روم..

نرسیده از سفر باز می گردم..

جاده می نوشم،

نور می جویم..

و و و ..

امشب ،

شب ِ عجیب عزیزیست..

برادر جان شب ِ میلاد ِ جان ات مبارک..

پ . ن : جایمان خالی امروز در جشنی که می دانم میزبان ِ یگانه اش تنهایی ات را چنانی پر خواهد کرد که هیچ جایی نخواهد ماند که خالی ما باشد ..