قصه از کجا شروع شد؟!

آدم ها که حرف داشته باشن،

حرف های آدمها که رنگش خاکستری باشه،

- رنگ خاکستریه دوست داشتنیا!!!

- که یه سالی مد شده بود. -

رنگ خاکستری حرف های آدم ها که با نموریه اطاق قاطی شه،

بوی نموری و رطوبت دوست داشتنی اطاق که به حرف های شریعتی چسبیده به دیوار

و موهای سپید شاملوی توی عکس سیاه و سفید سرایت کرده باشه،

درد که باشه و درمون نباشه،

چایی مونده از 2 شب پیش که باشه و قند نباشه،

راه که باشه واسه رفتن و اما جنسش از جنس جاده که نباشه،

قصه از کجا شروع شد؟!

علی رو اولین بار با لباس دژبانی تو میدان انقلاب دیدمش که داشت قدم میزد،

تهران داشت سربازی می کشید و من واسه کاری رفته بودم تهران.

باهاش حتی سلام و علیک هم نداشتم اون روزا،

سیامک رو یادم نمیاد،

شب بود فکر کنم،

واسه همین،

آخه رنگ دوست داشتنیه شیرکاکاکوییش باعث میشه که کمتر به چشم من پیرمرد بیاد شبها...

حمید رو هم که...

با اندازه ی یک پست تمام وکمال داستان داره دیده شدن حمید،

البته مدتها قبل از اونه حمید رو دیده بودم،اما اون شب یه جورایی ظهور کرد اون حمید و برام حمید شد.

ما فقط 4 تا به قول خودمون جوون بودیم خیر سرمون که فکر می کردیم کلی حرف از جنس " درد" داریم که اگه گفته نشه و به دنیا اعلان نشه سکته می کنیم و از این حرفا...

خدا نبخشه و نگذره از  این عیسی هکر و موسی هکر که  من شخصن سر پل صراط خفتشون خواهم کرد به نوبه خودم ،البته اگر تا اون روز واسه کنترل و کاهش ترافیک زیر گذری،در رویی چیزی احداث نکرده باشن اون طرف ها!!!

این دو تا هکر بی دین و ایمون،میون این همه وبلاگ،زورشون به وبلاگ " دردهای مدام " ما رسید و...

تازه داشتیم آروم آروم دم می گرفتیم و حرف هامون رو می زدیم تو یه وبلاگ و یه جورایی سبک شدن رو جور جالبی تجربه می کردیم...

چقدر در انتظار کامنتی و رهگذری  شبها تا دروقت در انتظار می فرسودیم و به قول بچه ها گفتنی چه ذوقی می کردیم...

چه Refreshهایی که نکردیم وقتی واسه اولین بار " کانتر " گذاشته بودیم،

که تازه از 2500 شروع می شد!!!

جوون بودیم،جاهل بودیم،نمیدونستیم...

قصه از کجا شروع شد؟!

ما همه اش داداش بودیم واسه هم،

یعنی واسه دیگرون هم داداش بودیم دیگه،

یعنی  چون پسر بودیم، بالطبع برای خواهرهامون داداش محسوب می شدیم،

- میبینید من چقدر باهوش و ذکاوتم؟! -

منظورم اینه که دست کم یکی یه خواهر داشتیم که ما داداشش باشیم،

اما یکی بود که خواهر بود،بی اون که داداش داشته باشه،

نمیدونم چه جوری بگم...

یعنی یه خواهر واقعی بود اما داداش نداشت که در حقش خواهری کنه...

آخه خدا اون رو یه خواهر واقعی آفریده بود،

مثل مادر که انگاری از همون ابتدای خلقت مادر بوده...

اون یه دونه نبود،

یعنی یه نفر نبود...

اصلن نفر نبود...

اما هیچ مثل و مانندی هم نداشت،

یعنی داشتا،

اما...

کی میدونه واحد شمارش " فرشته " های آسمونی چیه؟

دونه؟

مثل دونه های  عزیزی از  " انار"؟

با اون همه تنگ هم بودن و شباهت؟

وقتی اومد،

 " گورومپ " بینمون صدا کرد ،

" نوا " سر و کله اش پیدا شده بود و با اومدنش جمع آشفته و سرشار از داداش ما هم داشتن یه خواهر واقعی و دوست داشتنی رو تجربه کرد،

و هم یه نظم و نظامی به خودش گرفت و ما شدیم  " تفنگدار " ها و من هم شدم فرمانده...

خودش هم شد تفنگدار آخری...

و چه خوب شد که به فصل رسیدن خرمالوهای شیرین و دوست داشتنیه حیاط ما رسید.

قصه از کجا شروع شد؟!

خیلی عزیزه برام،

هیچ واژه ای جز " جاده " سزاوار به دوش کشیدن تقدسی رو که اینجا برام داره رو، نداره.

شاید خوب نباشه تا این حد وابسته و دلبسته جا و مکان بودن اما...اینجا جاده ای بود که از همون اولش مقصدش ...

بیا با هم مرور کنیم...انگار همین دیروز بود...

اولین گام از سفر همیشگی ام در جاده ای سوی خدا...

شاید حالا حالا ها رسیدنی در کار نباشه اما می ارزه به شنیدن قصه های تک تک شما و هم ساز شدن با دردها و حرف ها و غم ها و شادی هاتان که " زندگی " جز این نیست  و  خدا به راستی ساده ترین است و از بین حرف هاتان به روشنی روز هویداست..

از همتون به قول یه نفر " از اینجا تا خدا " ممنونم .

سخت نباشیم...

جاده ها هم میتونن تولد داشته باشن،

تولد یه جاده ست.

قصه از کجا شروع شد؟!

از همین یک سال پیش... نه نه نه!!! کمتر از یک سال..

-----------------------------------------

 پ.ن : یادم میاد که قبلنا حسرت می خوردم که کاش شاعر می شدم،